[ELLE VOICE] LINH AN: Want Aziatische kunst is in opkomst.

Link naar het artikel / Full link 

Tien jaar na het behalen van een Master of Science in Kunstmanagement aan INSEEC in Parijs, werkt Linh An sindsdien fulltime in de communicatie- en reclamewereld. Gedurende deze periode bleef ze zowel de Vietnamese als de wereldwijde kunstmarkten observeren. Haar onwrikbare passie voor kunst leidde haar tot de oprichting van Asian Art Bridge – een galerie die zich toelegt op het promoten van getalenteerde Aziatische kunstenaars, in het bijzonder Vietnamese kunstenaars in Parijs.

Asian Art Bridge (AAB) is het eerste online platform in Parijs dat zich richt op het exposeren en verkopen van Aziatische kunst. Tegelijkertijd neemt AAB regelmatig deel aan internationale kunstbeurzen en organiseert fysieke tentoonstellingen om nauwer in contact te komen met kunstliefhebbers en verzamelaars. Met het motto "kunst voor iedereen" wil AAB een passie voor Aziatische kunst inspireren en de toegang tot informatie over getalenteerde kunstenaars onder het publiek in Frankrijk, Europa en wereldwijd verbreden. Hoewel het nog geen jaar actief is, heeft AAB al een grote aanhang aangetrokken, voornamelijk uit de Verenigde Staten, Frankrijk, Zwitserland, China, Japan, en in mindere mate Zuidoost-Azië.

AAB positioneert zich als 'selectief' vergeleken met andere online galerieën. Wat zijn AAB's criteria voor het selecteren van kunstwerken en kunstenaars?

AAB geeft prioriteit aan opkomende kunstenaars, omdat zij waarschijnlijk meer ondersteuning nodig hebben. Dit komt voort uit een persoonlijke uitdaging: partnerkunstenaars helpen erkenning te krijgen en hun eigen inkomen te genereren, in plaats van te vertrouwen op reeds beroemde kunstenaars voor een gemakkelijker pad zonder de duidelijke identiteit van een curator. Bovendien kies ik ervoor om te werken met kunstenaars die een sterke persoonlijke stijl hebben, voortdurend innoveren en bereid zijn om op lange termijn samen te werken met AAB.

Gericht op Aziatische kunstenaars in de Europese, met name Franse markt – hoe zie je de receptie van Aziatische kunst daar evolueren?

Eerlijk gezegd heeft Aziatische kunst enige vooruitgang geboekt in Europa. Echter, in de Europese – en met name Franse – mentaliteit domineren nog steeds oude motieven: bootvluchtelingen, kolonialisme, Indochina of oorlog. Deze thema's weerspiegelen een postkoloniaal perspectief, vaak gezien als exotisch en boeiend. Werken met historische of geopolitieke elementen zijn doorgaans meer verzamelwaardig. Ik ontken de geschiedenis niet, maar ik wil dat Europeanen Azië anders bekijken. Mijn werk is erop gericht om geleidelijk de perceptie van Aziatische kunst – in het bijzonder Vietnamese hedendaagse kunst – te veranderen.

Naar mijn mening zal Aziatische kunst de komende tien jaar aanzienlijk groeien. Veel Aziatische kunstenaars wonen en creëren momenteel in Europa. Bovendien proberen Aziatische musea in heel Europa een jonger publiek aan te trekken. Hun collecties zullen niet langer beperkt zijn tot werken uit de koloniale tijd of antiquiteiten, maar zullen worden uitgebreid met hedendaagse Aziatische kunst, met name uit Zuidoost-Azië.

Als Vietnamese vrouw die een kunstgalerie opricht in Frankrijk – een van Europa’s kunstcentra – moet de reis niet gemakkelijk zijn geweest. Wat is je grootste uitdaging geweest?

Mijn grootste uitdaging is het gebrek aan solidariteit onder Vietnamezen in deze omgeving geweest. Er zijn meer dan 2.000 galerieën in Frankrijk en alleen al meer dan 1.000 in Parijs. Zonder eenheid binnen de Aziatische en Vietnamese gemeenschappen zijn onze inspanningen als een druppel op een gloeiende plaat. Het is gebruikelijk dat galerieën hier na 2 tot 5 jaar verdwijnen. Hoewel er veel Aziatische en Vietnamese galerieën zijn opgericht, neemt hun aantal af.

Als Vietnamese vrouw heb ik in Frankrijk nooit barrières ervaren. Ik ben simpelweg opgevoed als student, niet als vrouwelijke student. Later in mijn carrière zag ik mezelf nooit als een werkende vrouw, maar gewoon als iemand die doet waar ze van houdt. Met een tweetalige Franse opleiding en internationale ervaring heb ik geen grote uitdagingen ondervonden op het gebied van communicatie of levensstijl. Echter, menselijke moeilijkheden kunnen een gevoel van eenzaamheid creëren.

Is dat de eenzaamheid van het alleen bewandelen van een pad in het buitenland? Wat geeft je de kracht om door te gaan?

Ja, dat gevoel bestaat. Maar ik ga door omdat ik houd van wat ik doe en omdat ik diep beïnvloed ben door mijn ouders. Zij hebben hun leven vanuit niets opgebouwd, en ik was getuige van hun strijd. Ik begrijp dat zowel financiële als mentale stabiliteit tot stand komt door ontberingen. Zij hebben me waarden geleerd, manieren om met anderen samen te werken, en perspectieven op zaken en doelen. In moeilijke tijden herinner ik me hun lessen om door te gaan.

Binnenkort heeft de Guimet Museum Society mij uitgenodigd om hedendaagse Vietnamese kunst te presenteren in Parijs. Tot nu toe hebben hun conferenties zich voornamelijk gericht op China, Japan en India. Dit zal de eerste keer zijn dat een Vietnamese spreker daar hedendaagse Vietnamese kunst presenteert. Ik hoop deze gelegenheid te gebruiken om percepties te veranderen en te laten zien dat, 100 jaar na de oprichting van de Indochina School of Fine Arts, een nieuw hoofdstuk is begonnen. Dit evenement versterkt ook mijn overtuiging dat kleine acties vandaag kunnen leiden tot zinvolle veranderingen in de toekomst.