Een klein geheimpje

Er zijn verschillende zwarte kleuren, zoals zwarte verf, zwarte inkt, sumi-inkt en lak, maar het zwart dat Ibuki produceert, is een zwart dat ontstaat door metaalfolies, voornamelijk zilverfolies, chemisch te veranderen met zwavel.

De verkleurde metaalfolies corroderen en vervallen mettertijd, wat de tand des tijds oproept. Het gitzwarte dat dan ontstaat, heeft een vergankelijke schoonheid.

Er zijn niet veel schilders die schilderijen maken met metaalfolie als hoofdonderwerp, zoals Ibuki. Het kan gezegd worden dat dit een zeldzaam kunstwerk is.

De stad waar Ibuki opgroeide, was een kleine plattelandsstad, dus het was een beklemmende wereld met een gevoel van gevangenschap, vol oude gebruiken en dominante mensen die vasthielden aan hun eigen mening. Ze overdenkt ook "is het verstrijken van de tijd een degeneratie of evolutie van een persoon" in haar relaties met vrienden en familie. Het is een dunne lijn tussen "degeneratie en evolutie", inclusief haarzelf, en afhankelijk van hoe je ernaar kijkt, kan het op beide manieren worden opgevat.

Van daaruit creëerde ze een schilderij van de tegenstrijdige werelden van "de zwarte wereld die degenereert met het verstrijken van de tijd" en, integendeel, "de witte wereld die evolueert met hoop en vrijheid voor de toekomst."

Ibuki werd sterk beïnvloed door Gustave Moreau en Max Ernst, en creëerde veel van haar werken met de "decalcomanie" en "nat-in-nat" expressies die ze had ontwikkeld in aquarel en olieverf.

De abstracte expressie van haar werk wordt gekenmerkt door de combinatie van de chemische verkleuring van metaalfolie ermee.