Voor de massa's

Elke ochtend ontwaken om te schilderen. Wai Ming Lung stapt uit de haakjes van de nacht om, dag na dag, de wereld onder ogen te zien die onze acties, onze plichten, zijn eigen tempo dicteert.

Toch is de kunstenaar onder de indruk van de zuiverheid van een bloem, de plooi van een stof, de textuur van een huid; zelfs wanneer de wanhoop van de stad vraatzuchtig is.

Hij vindt poëzie in beton en omhelst kosmopolitisme.

In ballingschap, nergens en overal. Taal kan verraad zijn; gelaatstrekken, een stigma. Wai Ming Lung heeft zich neergelegd bij een innerlijke ballingschap.
Archificties schrijven met woorden, inkt en kleur. Ballingschap is geografisch, omgezet in kleur en woord. Het is ook een weerstand tegen melancholie.
Woorden zijn zijn beelden gaan vergezellen, om de eden van de dageraad te spreken, om de milt te temmen die nooit ver weg is.
Vertrouw de kleuren van de hemel niet, ze misleiden alleen melancholie en kondigen de beloften van een licht aan. En dat is al heel wat.

Edith Simonnet