Ode aan de geest in mij

In de Westerse wereld wordt vaak gesproken over demonen, maar in ons eigen land noemen we ze spoken. Dit linguïstische verschil heeft me lange tijd geïntrigeerd, omdat ik mijn worstelingen en zorgen vaak toeschrijf aan deze spookachtige wezens. Misschien komt dit doordat spoken overeenkomsten vertonen met de duisternis die in onze harten huist. Onzichtbaar maar altijd aanwezig, doemen ze op aan de rand, wachtend op een kans om ons te infiltreren en te overmeesteren. Dit zelfdestructieve aspect van onszelf blijft ondoorgrondelijk en buiten onze controle, als een wezen dat overdag in de schaduwen loert, verborgen onder aangename verschijningen en melancholische glimlachen. We verlangen ernaar deze innerlijke demon te begraven, uit het zicht te verbergen zodat niemand getuige kan zijn van zijn bestaan.

Toch kunnen we in momenten van eenzaamheid zijn aanwezigheid voelen, zijn zachte voetstappen horen terwijl het door de nacht schuifelt en steeds dichterbij komt. En dan daalt het op ons neer, ons opslokkend in een waterige afgrond die ons hulpeloos en stuurloos achterlaat. Het is in deze momenten dat we huilen en de paradox van onze identiteit confronteren: die spookachtige aanwezigheid in ons is zowel wij als toch volkomen onbekend.

Wie van ons bezit deze duisternis niet in ons hart? Het is een universele menselijke ervaring, een realiteit die we allemaal op onze eigen manier moeten confronteren. Maar door het bestaan ervan te erkennen, kunnen we beginnen afbreuk te doen aan zijn kracht, het te confronteren met de volheid van ons wezen en er sterker en bewuster aan de andere kant uit te komen.